زمین شناسی مکران
تاریخچه چینهاى مکران
مکران نوعى اشتقاق درونقارهاى، به سن ژوراسیک پسین – کرتاسه پیشین در سکوى ایران است
که با توجه به رفتار امواج صوتى و سرعت امواج در پىسنگ، با اقیانوسزایى همراه بوده است.
به همین دلیل، پىسنگ ناحیه نوعى پوسته ی اقیانوسی با میانگین ستبراى حدود 7 کیلومتر
است که با توالى ستبرى از رسوبهاى فلیشگونه و گاه شبه مولاس پوشیده شده که ممکن
است تا حدود 10هزار متر ضخامت داشته باشند. در یک راستاى شمال به جنوب، پوشش رسوبى
روى پىسنگ، جوانتر است. در شمالىترین بخش مکران مجموعهاى ا4 پوستههاى
اقیانوسى و رسوبات پلاژیک کرتاسه بالا رخنمون دارند که به طور عموم با ردیفهاى
فلیشى کرتاسه بالا - ائوسن پوشیده و یا در آمیختهاند. بخش میانى مکران با
فلیشهاى الیگوسن ، با چنددگرشیبی موازى درون سازندى و یک دگرشیبى زاویهاى
در بالا، پوشیده شده است. رسوبهاى میوسن ، به ویژه پلیوسن، بیشتر رخساره
آوارى دارد که بخش میانى تا ساحل دریاى عمان را زیر پوشش دارند. جوانترین
رسوبهاى مکران، ماسهسنگهاى سست و کم سیمان به سن پلیو – پلیستوسن
است که به ویژه در نواحى ساحلى با پادگانههاى دریایى کواترنرى پوشیده شدهاند.
به دلیل شرایط حاکم بر زون فرورانش، واحدهاى زمینساختى – چینهنگاشتى یاد شده،
گاهى نظم چینهاى ندارند. در حاشیه شمالى کوههاى بشاگرد، آمیزهاى از پوستههاى
اقیانوسى وجود دارد که نمونــه بارزى از آمیزههاى رنگین ایران است. در پهلوى جنوبى
کوههاى بشاگرد، آمیزهاى از اولیستولیتهاى وابسته به پىسنگ و فلیشهاى
پالئوژن وجود دارد که به آن « فلیش وحشى » نام داده شده است. آمیزه دیگر این
ناحیه، آمیزههاى رسوبى است که در اثر گسلش و چینخوردگى شکل گرفته است.
آمیزههاى سهگانه یاد شده که به طور عمده در کنار گسلهاى فعال رخنمون دارند، نشان
دهنده ناآرامىهاى شدید و جریانهاى آشفته در حوضه رسوبى هستند.